Brieven van Hugo Raspoet

Hugo Raspoet (1940 – 2018) is nog steeds een klinkende naam in de Vlaamse kleinkunstwereld, ook al zette hij begin jaren 70 een punt achter zijn muzikale carrière. Die bekendheid dankte hij vooral aan het lied Helena uit 1970, dat na meer dan 50 jaar nog altijd goed scoort in de Lage Landenlijst van Radio 1, met dit jaar een plaats op nummer 13 van de 100. 

Raspoet zelf had een haat-liefde relatie met zijn hitnummer. Het bracht hem bekendheid en publiciteit, maar maakte hem ook de gevangene van een publiek dat keer op keer wachtte tot hij Helena zou spelen. 

Bovendien liep de kleinkunstbeweging zelf al wat op zijn laatste benen; weldra zou een nieuwe lichting, die meer Angelsaksisch gericht was, de podia voor Nederlandstalige muziek bestormen.

Zijn onvrede met het reilen en zeilen in de muziekwereld vertrouwde hij onder meer toe aan een Engelse vriendin. Hij had haar begin jaren 60 in Brussel ontmoet toen ze daar bij kennissen verbleef. Ze bleven contact houden: hij bezocht haar een aantal keren in Engeland en ze correspondeerden in het Engels, maar ook het Frans (zo kon zij haar talenkennis bijschaven). 

De dame in kwestie heeft intussen een gezegende leeftijd bereikt en wilde afstand doen van de correspondentie die ze al die tijd zorgvuldig bewaard had. Omdat de brieven onder meer Hugo’s wrijvingen met de muziekscene beschrijven, hebben ze een waarde die het persoonlijke overstijgt. Daarom ging ze op zoek naar een bewaarplaats waar ze misschien ooit nog kunnen dienen als bron bij onderzoek naar de muziekcultuur — inzonderheid de kleinkunstscene — uit die jaren. 

Ze contacteerde de VRT, waarvan ze wist dat Hugo Raspoet daar gewerkt had als vertaler, met de vraag wie haar collectie zou kunnen overnemen. Al gauw werd CEMPER ingeschakeld en wij contacteerden op onze beurt een van de erfgenamen: zoon Thomas. Aangezien hij zaakvoerder is van café Metropole in Leuven, spaken we daar af om de correspondentie te overhandigen. 

De erfgenamen Raspoet koesteren het artistieke archief van hun vader en echtgenoot en zijn zich bewust van het cultureel belang ervan. In functie hiervan zijn er al contacten met erfgoedinstellingen. Maar voorlopig zullen ze zelf zorg dragen voor deze nalatenschap, die thans aangevuld is met deze mooie brievencollectie.