Bouwers van mechanische orgels in Vlaanderen
Vanaf het einde van de 19de eeuw waren dansorgels populair in het zuiden van Nederland en in België. De eerste draaiorgelfabrieken in België verschenen rond de jaren 1880. Vele grote en kleine draai- en dansorgelfabrieken volgden en België werd toonaangevend in de constructie ervan. In dit overzicht komt een selectie van die bouwers aan bod.
Hooghuys
Louis François Hooghuys (1856 – 1924) kwam uit een familie van kerkorgelbouwers. Hij leerde het vak van zijn vader en in de firma Anneessens te Geraardsbergen. In 1880 besloot hij om over te schakelen naar mechanische cilinderorgels en stichtte de Manufacture d’orgues mécaniques Louis Hooghuys te Geraardsbergen. Aanvankelijk huurde hij een atelier in de Molenstraat, maar in 1882 verhuisde hij naar de Place de la Station. (Isebaert, 2006; Jacobs, 2007)
Louis François’ atelier groeide snel tot 15 medewerkers, zeker na de introductie van het Gavioli-boekensysteem. Diverse familieleden werkten mee, waaronder zijn broers François Louis (°1858), die zich bezighield met het pijpwerk, Edouard Joseph (1862 – 1925), die zich bezighield met het pneumatische gedeelte, en Edgard Georges (1873 – 1958) als noteur. Ook zijn zonen Charles François (1878 – 1951) en Edmond François (1882 – 1963) gingen in het vak. Sommige werknemers, zoals Jules Van der Beken (1863 – 1948), begonnen met een eigen bedrijf waar de Hooghuys-technieken werden geïntegreerd. (Hooghuys, 1975; Isebaert, 2006 en 2012; Jacobs, 2007; Verberne, 1976)
Aanvankelijk werden er enkel cilinderorgels gebouwd. Rond 1900 werd het eerste boekorgel geleverd en vanaf dat moment bouwde de firma Hooghuys zowel kermis- als dansorgels. In vergelijking met andere bouwers als bijvoorbeeld Mortier werden bij Hooghuys relatief weinig instrumenten vervaardigd. Ze repareerden en restaureerden voornamelijk mechanische orgels, ook van andere bouwers. (Isebaert, 2006)
De bloeiperiode van de firma Hooghuys liep tot aan de Eerste Wereldoorlog, nadien was de productie eerder beperkt. Na het overlijden van Louis François in 1924 was de activiteit van het bedrijf zo goed als voorbij. Charles werkte vooral nog een aantal orgels van zijn vader af. Edmond hield zich nog tot aan zijn dood bezig met het restaureren en stemmen van orgels. Charles’ zoon Romain Charles (1901 – 1989) arrangeerde orgelboeken en diens zoon Mark Charles (1945 – 2025) onderhield en restaureerde (Hooghuys)orgels. (In gedachten, 2025; Isebaert, 2012)
Koenigsberg
De familie Koenigsberg is afkomstig uit Mirecourt (Frankrijk). Rond 1800 was dit gebied de bakermat van verschillende orgelfabrikanten, waaronder Koenigsberg, die kleine serinetten en portatieven maakten. In 1883 verhuisde Charles Nicolas II Koenigsberg (1844 – 1913) met zijn vrouw Marie Elise Huberdon (°1844) en kinderen naar Borgerhout. In de Lammekensstraat 21 startte hij een orgelfabriek waar hij orgels bouwde, verbouwde en herstelde. Het bedrijf verhuisde in 1900 naar de Huybrechtsstraat 32, waar Charles Nicolas vele dans‑, straat‑, kermisorgels en orchestrions bouwde, samen met zijn zonen Charles (°1865), Aimé François (1877 – 1921) en Eugène Karel (°1882). Mogelijk zijn ook drie andere zonen in het orgelvak terechtgekomen: Georges Fourrier (°1868), Georges Albert (°1874) en Charles Nicolas III (°1876). (Jacobs, 1986 en 2000)
Rond 1906 nam Aimé François wellicht de leiding over – zijn naam staat vanaf dan op orgels vermeld. Na het overlijden van zijn vader in 1913 zette hij het bedrijf zeker verder. Eugène Karel was in 1912 inmiddels in een bijhuis in de Kloosterstraat 38 te Roosendaal (Nederland) begonnen. Daar werden orgelboeken en in Borgerhout gebouwde instrumenten gedistribueerd, hersteld en verbouwd. In 1915 werd de fabriek in Borgerhout stopgezet en kwam ook Aimé met zijn vrouw Maria Josepha de Gendt (°1877) en kinderen naar Roosendaal. Daar werd de orgelbouw op een bescheiden schaal voortgezet, naast reparatie, onderhoud en verbouwingen. De oudste zoon van Aimé, Leon (Leo) Frans Ernest (1897 – 1938), was eveneens orgelmaker en trouwde in Roosendaal met Julia Josephina Leijs (°1894). De oudste dochter van Aimé, Margaretha (Marguerite) Charlotte (°1899), kreeg in Roosendaal verkering met de meubelmaker Adriaan Duyvelaar (°1896), die door Aimé werd opgeleid tot orgelbouwer. (Jacobs, 1986 en 2000)
In 1919 keerden Aimé en Eugène met hun gezinnen terug naar Antwerpen om de fabriek in de Huybrechtsstraat nieuw leven in te blazen. Toen Aimé in 1921 na een kortstondige ziekte overleed, zetten zijn weduwe Maria Josepha de Gendt, hun zoon Leon en meestergast Adriaan Duyvelaar het bedrijf voort. Er werden toen voornamelijk dansorgels en orchestrions vervaardigd. Vermoedelijk werd het bedrijf Wed. Koenigsberg en Zoon rond 1927 gesloten. Leon Koenigsberg en Adriaan Duyvelaar richtten samen een reparatiebedrijf op in de Van Den Hautelei 2 te Deurne-Zuid. Vanaf 1929 werkte Adriaan achtereenvolgens bij de kerk- en cinemaorgelfabriek A. Standaart te Antwerpen, Gebroeders Decap Antwerpen, Decap Herentals en Arthur Bursens. (Jacobs, 1986 en 2000)
Ook een andere tak van de familie kwam naar België. Ene Louis Koenigsberg († ca. 1926) had rond 1899 een orgelfabriek in de Huybrechtsstraat 32 te Borgerhout (waar Charles Nicolas II zich later vestigde). In 1900 had hij een bedrijf in de Camuselstraat 28 te Brussel, waar pneumatische toestellen voor inbouw in automatische instrumenten werden gemaakt. Na 1926 was er ook een werkplaats aan de Volderstraat 78 te Brussel. Zijn zoon Louis II († jaren 1960) werkte vanaf eind jaren 1920 bij Gérard, leverancier en vertegenwoordiger voor de Gebroeders Weber-Waldkirch te Brussel. (Jacobs, 2000)
Verbeeck
Jan Verbeeck (1861 – 1936) ging op 14-jarige leeftijd werken bij orgelbouwer Jan Cornand te Antwerpen. In 1884 startte hij een eigen bedrijf J. Verbeeck in de Beeldekensstraat 153, dezelfde straat waar ook Fasano gevestigd was. Daar begon hij met het maken van cilinderorgels en later boekorgels. Zowel Jans oudste zoon Pierre (1888 – 1956) als zijn jongste zoon Jimmy (1892 – 1949) kwamen van jongs af in het orgelbedrijf werken. In 1914, bij het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog, weken Jan en Jimmy uit naar Engeland. Pierre en zijn vrouw Gabriëlle Schröder gingen naar Rotterdam, waar ze in dienst traden van de Gebroeders Warnies. (Broeke, 1978; J. Verbeeck, z.d.)
Jan en Jimmy Verbeeck begonnen in 1914 een draaiorgelbedrijf in de Monument Road 254 te Birmingham onder de naam J. Verbeeck & Son Ltd. In 1920 keerde Jan Verbeeck terug naar België, waar hij nog geruime tijd bleef noteren voor Pierre en Jimmy. Jimmy zette het bedrijf in Engeland voort en in 1922 vestigde hij zich in de Copenhagen Street te Islington. Na Jimmy’s overlijden in 1949 werd de inboedel van het bedrijf overgenomen door Victor Chiappa. (Broeke, 1978)
Na de oorlog begon Pierre Verbeeck met een eigen orgelbedrijf in de Duinstraat 109 te Antwerpen. Hij maakte orchestrions, dans- en kermisorgels. Zijn zoon Johan Eduard Ferdinand (‘Ferre’) (1918 – 1993) werkte eerst mee in het bedrijf, maar ging door het teruglopen van de economie op 15-jarige leeftijd in het diamantvak. Door de slechte economische toestand moest het bedrijf in 1937 sluiten, hoewel Pierre nog orgels bleef repareren en stemmen. (Broeke, 1978; Meijer, 1984)
In 1944 startte Johan zijn eigen bedrijf Verbekson in de Herentalsebaan te Deurne. Zowel zijn vader als een aantal van diens vroegere werknemers kwamen bij hem in dienst. In 1947 brandde de fabriek uit, waardoor Johan in 1950 genoodzaakt was terug in de diamanthandel te gaan werken. In 1965 begon hij opnieuw met een eigen bedrijf, Verbeeck Zoon, in Sint-Job-in-‘t‑Goor. Zijn jongste zoon Johnny (1951 – 2015) kwam bij hem werken. Johnny zette het bedrijf vanaf 1979 voort onder de naam J. Verbeeck in de Zandstraat 34, en later in de Eikenlei 179. Zij zoon Jeffrey (°1978) is sinds 2006 actief in het bedrijf, dat nog steeds mechanische pijporgels maakt. (Broeke, 1978 en 1980; J. Verbeeck, z.d.; Meijer, 1984)
Mortier
Theophile Mortier (1855 – 1944) uit Oostkamp kwam in 1877 als metaalbewerker terecht in Antwerpen. Hij trouwde er datzelfde jaar met cafébazin Joanna (‘Tante Jo’) Vermeulen (1834 – 1913) en werd herbergier. Het is mogelijk dat Joanna al eerder een Gavioli-orgel in de herberg had, maar zeker stond er een na de komst van Theophile. In 1879 kocht hij een huis met open plaats aan de Bredastraat 56, waarachter hij een danszaal liet bouwen. Danszaal Nieuwe Variétés opende in 1884. Vanaf 1885 importeerde Theophile Gavioli-orgels om ze te verhuren. Voor reparaties en onderhoud werd een atelier ingericht. In 1895 kocht Theophile een huis met timmermanswerkplaats op de Bredastraat 62, waar Henri Hermans meesterknecht werd. Vanaf 1898 begon het bedrijf met eigen orgels te bouwen, eerst in samenwerking met de firma Gavioli en later volledig zelfstandig. Geruchten over een gerechtelijk proces tussen Mortier en Gavioli zijn wellicht niet waar. (Meijer, 1998; Th.Mortier, z.d.)
Rond de eeuwwisseling ging Theophile Mortier op zoek naar ervaren vakmensen. Zo kwam hij in contact met Guillaume Constant Bax (1865 – 1943). Guillaume werkte bij een kerkorgelfabriek en ging rond 1905 bij Mortier aan de slag. Onder zijn leiding werden uitsluitend nieuwe orgels gebouwd en vele verbeteringen aangebracht. De fabriek breidde uit en omvatte de ruimte achter de huizen Bredastraat 50 – 62. In 1919 werd het bedrijf een naamloze vennootschap en kreeg het de naam N.V. Werkhuizen Th. Mortier. De directie was in handen van Charles van der Haegen, Theophile hield zich bezig met de fabricage en verkoop (doch nooit als vakman). In de bloeiperiode werkten er 80 mensen in de fabriek, onder wie Guillaume Bax’ zonen Jules Charles (1898 – 1945) en August Joseph (°1903). Er werden twee grote orgels per maand afgeleverd en er was een wachttijd van een jaar. (Bax-Segers, 1983; Meijer, 1998)
Door de crisis ging het vanaf de jaren 1930 slechter met het bedrijf. Toch werden er nog grote dansorgels gebouwd en probeerde men te moderniseren, bijvoorbeeld door de inbouw van accordeons. Tijdens de oorlogsjaren werkte de fabriek op bescheiden schaal door. Na het overlijden van Guillaume Bax in 1943 zette zijn zoon Jules de leiding verder, gevolgd door Ferdinand Van Steenput. Bij het overlijden van Charles Van der Haegen in 1948 werd de directie overgenomen door diens zoon Robert. (Adriaenssens, 1983; Bax-Segers, 1983; Meijer, 1998; Th.Mortier, z.d.)
Door een gebrek aan afnemers moest het bedrijf de deuren sluiten in 1952. Een groot gedeelte van het materiaal en de merknaam Th. Mortier werden in 1954 gekocht door René van den Bosch (1915 – 1982) uit Lillo. René had in 1947 zijn eigen orgelverhuurbedrijf gestart en leerde het vak door revisies en herstellingen te doen. Toen hij op zichzelf begon als orgelbouwer, waren er onder zijn medewerkers een aantal die ook bij Th. Mortier werkzaam waren geweest, waaronder Ferdinand Van Steenput. Ook de zoon van René en Maria Huygens, Roger, werkte mee in de firma, net als Renés broer Ward Van den Bosch. Toen René in 1956 uit Lillo weg moest vanwege havenuitbreiding, verhuisde hij naar Ruisbroek nabij Brussel, nadien naar café Koolpot te Ekeren en tot slot naar Stabroek. (Broeke, 1983; Meijer, 1998)
Daneels
Ferdinand Daneels leerde het orgelvak bij een Parijse orgelfabrikant, waarschijnlijk Gavioli. Rond 1890 keerde hij terug naar Antwerpen en is hij mogelijk in dienst geweest bij de uitgeweken Italiaanse orgelbouwer Jean Firoli (ook Pirolli). Rond 1900 wordt Ferdinand Daneels genoemd als bouwer van automatische orgels in de Greinstraat 5 te Antwerpen. Hij bouwde vooral kermis- en dansorgels. (Jacobs, 2001a)
Henri (Rik) Daneels (Antwerpen 1892 – Spanje 1970) zou als jongeman gewerkt hebben bij de orgelbouwer Eusèbe Fasano, eveneens te Antwerpen. Later kwam hij terecht in het bedrijf van zijn oom Ferdinand Daneels. Henri startte ca. 1928 een eigen bedrijf in de Tweemandstraat 122 te Deurne. Hij bouwde er eigen instrumenten en deed ook verbouwingen en herstellingen. Dat deed hij tot 1948, waarna hij in dienst ging bij de firma Mortier als reparateur en stemmer, tot ca. 1951. Na die periode werkte Henri Daneels nog geruime tijd aan orgels, meestal met een andere ex-werknemer van Mortier, Jan Dionijs. (Jacobs, 2001a)
Gebroeders Decap Antwerpen
Aloïs Decap (1864 – 1931), een boerenzoon uit het West-Vlaamse Woumen, verhuisde in 1888 met zijn gezin naar Ekeren en rond 1895 naar Antwerpen. Aloïs werkte aanvankelijk in de landbouw en speelde harmonica op kermissen om centen bij te verdienen. Rond 1895 begon hij met het aankopen en verhuren van kleine mechanische orgels.
Uit het huwelijk van Aloïs Decap en Emma Verhaeghe werden zes kinderen geboren: Firmin (1887 – 1974), Livien (1890 – 1975), Maria (1892 – 1968), Frans (1895 – 1972), Léon (1899 – 1988) en Camille (1902 – 1974). In 1902 begon Aloïs samen met Livien in de Essenstraat 22 een orgelbedrijf, vanaf 1919 onder de officiële nam Gebroeders Decap. Ook Frans, Léon en Camille gingen bij de fabriek werken. In het begin beperkten ze zich tot de revisie van orgels, daarna begonnen ze met de productie ervan. Het hoogtepunt van de fabricage viel juist voor de Tweede Wereldoorlog. Buiten de Decaps waren er toen 12 werknemers in dienst. De absolute top bereikten ze met hun 121-toets dansorgels, waarvan het eerste in 1936 gemaakt werd. (Broeke, 1976 en 1977a; Gebroeders Decap, z.d.; Jacobs, 2007; Vanoutrive, 2015)
De Gebroeders Decap konden blijven bestaan door mee te gaan met de tijd en vernieuwingen door te voeren. Zo begonnen ze in de jaren 30 met het plaatsen van zichtbare muziekinstrumenten, zoals accordeons (vanaf 1933), drumstellen (vanaf 1935) en saxofoons (vanaf 1936). In 1948 begonnen ze met de bouw van elektrische orgels. Eind jaren 50 startten ze met robotorkesten. Enzovoort. (Broeke, 1977b; FAAM, 2025; Van der Vlugt, 2002; Vanoutrive, 2015)
Louis Mostmans (°1925) kwam in 1944 bij de Gebroeders Decap in dienst. Hij was toen meubelmaker en ging zich specialiseren in het maken van orgelpijpen, kasten en fronten. Louis trouwde met Martha Decap (1928 – 2010), dochter van Camille. Vanaf 1974 werd de kern van het bedrijf gevormd door Martha Decap, Louis Mostmans en hun zoon Roger (°1955). Roger zet het bedrijf nog steeds voort, samen met zijn zoon William (°1989). Ze houden zich vooral bezig met restauraties van orgels die in musea en bij verzamelaars staan. In september 2026 startten ze met de verhuis van de Essenstraat, waar het bedrijf bijna 125 jaar gevestigd was, naar een kleinere loods in Brasschaat. (Antonissen, 2026; Gebroeders Decap, z.d.; Jacobs, 1989; Jacobs, 2007)
Bursens
Joseph Bursens (1867 – 1936) leerde de beginselen van het orgelvak tussen 1890 en 1895 bij de uitgeweken Italiaanse bouwer Jean Firoli. In diens fabriek in de Kronenburgstraat 109 te Antwerpen werden cilinderorgels en cilinders gemaakt. Nadat Firoli naar Amerika uitweek, werkte Bursens bij verschillende orgelfabrikanten, waaronder Koenigsberg en Mortier. Josephs zonen Alphons (1887 – 1967) en Arthur Bursens (1890 – 1982) gingen ook bij Mortier aan de slag. (De Meerleer, 1955; Jacobs, 2001a; Jacobs, 2007)
Na de werkuren maakte Joseph Bursens zijn eigen orgels en — als een van de eersten in Vlaanderen — orgelboeken. In 1907 verliet hij Mortier en opende hij zijn eigen danszaal, De Witte Kat in de Oranjestraat te Antwerpen. In 1908 verhuisde hij alweer naar de St. Bernardsesteenweg 181 te Hoboken, waar hij een atelier liet aanbouwen om dansorgels te maken. De fabriek van Bursens telde gemiddeld 17 werknemers en er werden 3 tot 4 orgels per jaar afgeleverd. Tijdens en na de Eerste Wereldoorlog kwam de zaak echter in zware moeilijkheden. (Claes, 1979; Jacobs, 2007)
In 1928 namen Arthur Bursens en zijn collega Gustaaf Roels de zaak over. Onder de naam ARBURO (ARthur BUrsens en ROels) produceerden ze veel orchestrions en goedkopere draai- en dansorgels. In 1930 verhuisde de firma naar de St. Bernardsesteenweg 635. Rond die periode hadden ze 20 tot 25 werknemers. Tijdens de Tweede Wereldoorlog nam de vraag naar orgels af. De firma ging tijdelijk meubels en munitiekisten maken. De jaren na de oorlog waren gouden tijden, waarin ARBURO zijn grootste orchestrions maakte en accordeons op orgels ging plaatsen. In 1950 trok Roels zich terug uit de zaak en kwam Frans de Groof mee aan het hoofd. De naam ARBURO bleef wel behouden. Na het overlijden van De Groof in 1967 wilde Arthur Bursens ermee stoppen en verkocht hij vrijwel de hele inventaris aan David Bowers in Amerika. Bursens kon het echter niet laten en bouwde nog een aantal 52- en 68-toetsorgels die vooral in Engeland en de Verenigde Staten terecht kwamen. Hij bleef actief als orgelbouwer tot aan zijn dood op 28 november 1982. (Claes, 1979; Jacobs, 2007; Meijer, 1990)
Over Arthurs broer Alphons, die ook orgelbouwer was, is minder gekend. Tussen ca. 1930 en ca. 1950 had hij zijn eigen firma. Een offerte van de Duitse firma Aug. Laukhuff uit 1938 — voor vier registers tongwerken zonder voet – toont aan dat Alphons Bursens ook mogelijkheden had voor houtbewerking. Er zijn slechts enkele instrumenten gekend, waaronder een boekorgel met het opschrift Ideal, gebouwd door Bursens en Opdebeeckx in de Violetstraat 21 te Antwerpen; en een Mortierorchestrion met Bursensfront met het opschrift Bursens en Co, gebouwd op hetzelfde adres. Twee Decaporgels met gelijkaardige fronten werden gemaakt in de Welvaartstraat 40 te Antwerpen. (Van der Vlugt, 1997)
Duwyn
Remond Duwyn (ook Duwijn) (1871 – 1936) werkte korte tijd in een sigarenfabriek in zijn geboorteplaats Geraardsbergen. Nadien trad hij in dienst bij een kerkorgelfabriek te Charleroi. Rond de eeuwwisseling ging de Antwerpenaar Theophiel Mortier op zoek naar gespecialiseerde vaklui en kwam hij in contact met Duwyn. Duwyn ging in dienst bij Mortier tot 1906. Vandaar ging hij naar de firma Daneels en kort nadien naar de firma Bursens. Na deze stages vestigde hij zich in 1914 als zelfstandig orgelmaker te Wilrijk. (Potvlieghe, z.d.; Voerman, 1986)
Uit zijn huwelijk met Rachel Uyttenhove kwamen drie kinderen voort: Philomena (1893 – 1956), Ernest (1895 – 1940) en Frans (1897 – 1917). Na het overlijden van Uyttenhove trouwde Remond met Joanne Catharina Opdebeeck (1877 – 1939), met wie hij een zoon kreeg, Henri (°1903). Ernest was eerst werkzaam bij een steenhouwerij te Wilrijk, maar in 1919 trad hij in dienst van zijn vader als noteur. Henri ging ook werken in de fabriek en construeerde er blaasbalgen en windleidingen. Verder werkte er nog een vijftal vakmensen. (Potvlieghe, z.d.; Voerman, 1986)
In 1921 verhuisde de firma naar de Emiel Bockstaellaan 414 te Laken. Naast grote kermis- en dansorgels gingen ze daar ook orchestrions bouwen. De fabriek was in de jaren 1920 op haar toppunt. Brussel was dan ook een echte orgelstad. In de jaren 1930 kende de firma echter een neergang en ze sloot in 1935. (Potvlieghe, z.d.; Voerman, 1986)
Decap Herentals
Frans Decap (1895 – 1972) leerde het orgelvak in de fabriek van zijn vader, Aloïs Decap. In 1933 begon Frans met een eigen orgelbedrijf in de Zandstraat 59 te Herentals. Voor de Tweede Wereldoorlog waren ongeveer 17 werknemers in dienst, waaronder Frans’ echtgenoot Martha Daelemans (°1897) en hun dochter Ivonne (°1923) als boekenkapsters. Later begon ook hun zoon François (1934 – 2024) in de fabriek. Hij werd all-round orgelmaker en de ‘man van de elektronica’. (Broeke, 1976; Jacobs, 2001b)
Doorheen de jaren bouwde Decap Herentals verschillende typen orgels: straat‑, kermis‑, dansorgels, orchestrions en elektronische caféorgels, al dan niet in combinatie met pijpen. Ook verhuisde de fabriek verschillende keren: van de Zandstraat naar de Marckgravenstraat 44 (1945), naar de Spekmolenstraat 45 (ca. 1948), naar Oude Geelse Steenweg 97 (1960) en tot slot het Langepad 51 te Herentals (1970). (Jacobs, 2001b)
Frans Decap heeft tot aan zijn overlijden op 25 oktober 1972 aan orgels gewerkt. Zijn zoon François zette het bedrijf voort. Uit het huwelijk van François en Fanny Bodard (boekenkapster) kwamen drie kinderen voort die in het orgelvak terechtkwamen: Frank (°1957), gespecialiseerd in elektronische en pijporgels; Tony (°1960), gespecialiseerd in computertechniek en noteur; en Sammy (°1974), deskundige voor elektronica. (Broeke, 1976; Jacobs, 2001b)
Net als de Gebroeders Decap in Antwerpen, bleef Decap Herentals bestaan dankzij innovatie. Zo ontwikkelden ze in de jaren 1980 reproductie-accordeons en –orkesten, waarbij de muziek wordt ingespeeld door muzikanten. De derde generatie bouwt nog steeds klassiek ogende mechanische orgels, voornamelijk met MIDI-sturing. (Broeke, 1983a en b; Jacobs, 2007; Vanoutrive, 2015)
Godderis
Alberic Godderis viel op 16-jarige leeftijd voor de charme van draaiorgels. In zijn middelbareschooltijd startte hij met het verhuren van draaiorgels. Na een stage bij J. Verbeeck in 2007 besloot Alberic Godderis om eerst zijn economische studies af te maken. In 2010 verhuisde hij naar Nederland om in Museum Speelklok te Utrecht aan de slag te gaan als restaurator van windinstrumenten. Daar werd hij hoofd van het restauratieatelier in 2018. Naast zijn werk in het museum, was Alberic Godderis ook actief als zelfstandige in restauratie, taxatie en verhuur van orgels en aanverwanten. In 2020 richtte hij een draaiorgelatelier op aan de Belgische kust, waar naast de restauratie van oude, ook nieuwe instrumenten en orgelboeken gemaakt worden. (Godderis, z.d.)
Bronnen en literatuur
- Antonissen, P. (2026, 19 september). Na 125 jaar verhuist orgelbouwer Decap uit Antwerpen: “Maar ik blijf mijn passie voortzetten, dat houdt me jong”. Gazet van Antwerpen.
- FAAM. (2025, 27 oktober). Muziekorgels!.
- Gebroeders Decap. (z.d.). Historiek.
- Godderis, A. (z.d.). Bedrijf.
- In gedachten. (2025). Marc Hooghuys.
- Isebaert, B. (2006, 23 augustus). Geschiedenis deel 2: van kerk- naar draaiorgel. Hooghuys Organ Pages.
- Isebaert, B. (2012, 13 juli). Geschiedenis deel 3: aan alles komt een einde. Hooghuys Organ Pages.
- Jacobs, M. (2007). Dansen op de wind: Mechanische amusementsmuziek van de tweede industriële revolutie. Mores, 8(3), 5 – 14.
- J. Verbeeck. (z.d.). Historiek.
- Potvlieghe, G. (z.d.). Remond Duwyn. Stamboom Familie Duwyn.
- Th.Mortier. (z.d.). Tijdlijn.
- Vanoutrive, P. (2015). Van draailier tot Decap: Het luisterrijke parcours van het dansorgel. EOS memo, 15, 44 – 49.
Geraadpleegd in Broeke, A. (2007). Het Belgische dansorgel: een compilatie van artikelen uit “Het Pierement” (1954 – 2004):
- Adriaenssens, L. (1983). Het bedrijf Th. Mortier. Het Pierement, 30(3).
- Bax-Segers, C. (1983). De Baxen in dienst van Mortier. Het Pierement, 30(3).
- Broeke, A. (1976). Gebr. Decap. Deel 1: Geschiedenis. Het Pierement, 23(4).
- Broeke, A. (1977a). Gebr. Decap. Deel 2: 1902 – 1960: de periode van de pijporgels. Het Pierement, 24(1).
- Broeke, A. (1977b). Gebr. Decap. Deel 3 (slot): 1948-heden. Het Pierement, 24(3).
- Broeke, A. (1978). J. Verbeeck. Het Pierement, 25(1).
- Broeke, A. (1980). De Anvers. Het Pierement, 27(2).
- Broeke, A. (1983a). Het reproduktie-accordeon van Decap Herentals. Het Pierement, 30(1)
- Broeke, A. (1983b). Het reproduktie-orkest van Decap Herentals. Het Pierement, 30(3).
- Broeke, A. (1983c). René Van den Bosch. Het Pierement, 30(3).
- Claes, J. (1979). Arthur Bursens, een man die leeft voor zijn orgel. Het Pierement, 26(1).
- De Meerleer, F. (1955). Bij de orgelbouwers “Bursens & De Groof”. Het Pierement, 2(3).
- Hooghuys, R.C. (1975). Hooghuys. Geslacht van orgelmakers in het Brugse. Het Pierement, 22(3).
- Jacobs, J. (1986). Koenigsberg – Roosendaal. Het Pierement, 33(4).
- Jacobs, J. (1989). Nieuwe 72‑T pijporgels bij orgelfabr. Gebr. Decap. Het Pierement, 36(2).
- Jacobs, J. (2000). Koenigsberg, orgelfabrikanten te Mirecourt, Antwerpen en Roosendaal. Het Pierement, 47(4).
- Jacobs, J. (2001a). De firma Daneels. Het Pierement, 48(1).
- Jacobs, J. (2001b). Orgelfabriek Decap Herentals. Het Pierement, 48(2).
- Meijer, T. (1984). 100 jaar Verbeeck. Het Pierment, 31(4).
- Meijer, T. (1990). Arthur Bursens (1890 – 1982). Het Pierement, 37(4).
- Meijer, T. (1998). De Mortier story. Het Pierement, 45(1).
- Verberne, A. (1976). Hooghuys. Het Pierement, 23(1).
- Voerman, H. (1986). Remond Duwyn, orgelfabrikant (1871 – 1936). Het Pierement, 33(1).
- Van der Vlugt, M. (1997). De onbekende Bursens. Het Pierement, 44(3).
- Van der Vlugt, M. (2002). Honderd jaar Decap Antwerpen 2. Het Pierement, 49(2).
Meer over mechanische orgels
Dans- en draaiorgels
Wat zijn mechanische orgels?