Wat zijn transculturele muziek- en podiumpraktijken?

In deze praktijkwijzer verstaan we onder transculturele praktijken: muziek- en podiumtradities die niet in België zijn ontstaan, maar hier worden voortgezet, aangepast en doorgegeven door migratiegemeenschappen en door beoefenaars en artiesten die zich met deze tradities hebben verbonden. Denk aan bharatanatyam uit India, son jarocho uit Mexico, griottradities uit West-Afrika, chaabi uit Marokko of partneracrobatiek uit Guinee, allemaal praktijken die vandaag ook in Vlaanderen een plek hebben gekregen. Wat deze praktijken verbindt, is dat ze leven. Ze zijn niet statisch, maar bewegen mee met de mensen die ze dragen, met de plekken waar ze worden beoefend en de gemeenschappen die er betekenis aan geven. 

Beoefenaars maken deel uit van een erfgoedgemeenschap, die ook bestaat uit andere betrokkenen. Wat hen verbindt, is dat ze zich willen inzetten voor het doorgeven van dit immaterieel erfgoed. De erfgoedgemeenschap is geen afgesloten, onveranderlijk geheel, maar is juist levend en open. Zo staan de beoefenaars die wij spraken ook op verschillende manieren in verhouding tot wat ze doorgeven. Sommigen voelen zich uitgesproken erfgoeddrager: ze zetten zich actief in om een traditie levend te houden, geven ze door aan een nieuwe generatie, en bewaken de continuïteit van wat hen is meegegeven. Zo vertelt Ombretta Mosschella, coördinator van Amu les Griots, over haar eerste ontmoeting met griotverteller Zouratié Koné: ​“Ik heb toen gezegd: oké, we moeten iets doen met deze rijke ervaring en kennis. Ik startte dit avontuur om hem te helpen dit immateriële erfgoed zichtbaar te maken.” Anderen zingen, spelen of dansen omdat het bij hen hoort, bij hun familie, hun gemeenschap of hun identiteit. Ze geven het erfgoed meer onbewust door. En velen bewegen zich tussen deze posities, of verschuiven naar gelang het moment en de context.