Asian Persuasion: ruimte voor artiesten met een Aziatische afkomst

Asian Persuasion is ontstaan vanuit de individuele artistieke trajecten van Joni en Christopher. Alles begon met muziek, als uitlaatklep en als een manier om hun identiteit vorm te geven én hun plaats te zoeken in een samenleving waarin ze zich vaak niet weerspiegeld zagen. 

Joni is singer-songwriter. Ze begon op haar 17^e en nam deel aan muziekwedstrijden in Vlaanderen, terwijl ze tegelijkertijd als straatmuzikante met haar gitaar de hele wereld rondreisde. Op straat merkte ze hoe de grens tussen haar en het publiek wegviel. Die ervaring was tegelijkertijd bevrijdend en confronterend. ​“Sommige mannen dachten dat ze iets van mij konden krijgen als ze mij geld gaven”, vertelt ze. ​“Dat soort verwachtingen treft veel vrouwen, maar het is nog erger als je een Aziatische vrouw bent. Dat heeft te maken met hoe Aziatische vrouwen geseksualiseerd en geobjectiveerd worden in de media.” 

In de Vlaamse muziekscène botste ze op een andere, meer structurele barrière: het gebrek aan herkenning in wie beslist en programmeert. ​“De gatekeepers, onder andere juryleden van wedstrijden zoals Humo’s Rock Rally en Kunstbende, vormen geen representatie van de samenleving. Daardoor blijft het een beetje een ons-kent-ons-wereld waar je moeilijk binnen raakt. Dat is jammer, want daardoor blijft het muzieklandschap ook vrij uniform.” 

Christopher begon al op jonge leeftijd als dj en bouwde later een carrière uit als producer. Hij realiseerde op korte tijd een succesvolle muziekcarrière en bewoog zich comfortabel in het nachtleven, waar hij een gevoel van vrijheid en erkenning vond. Toch knaagde er iets. ​“Ik had succes maar het voelde niet altijd alsof ik echt mezelf was”, vertelt hij. ​“Muziek was ook een manier om te ontsnappen en niet te moeten kijken naar stukken van mezelf waar ik me niet comfortabel bij voelde.” 

Net als Joni probeerde hij lange tijd afstand te houden van zijn Aziatische achtergrond. Hij beschrijft hoe assimilatie bijna vanzelfsprekend leek: zo weinig mogelijk opvallen, zo dicht mogelijk aansluiten bij de dominante cultuur. ​“Ik dacht dat als ik gewoon mijn job deed en niet te veel vragen stelde, dat genoeg zou zijn. Maar op een bepaald moment besef je dat je een deel van jezelf aan het wegduwen bent.” Christopher begon zich af te vragen waarom hij zo weinig artiesten zag die op hem leken. ​“Ik begon te beseffen dat het niet alleen persoonlijk was. Het ging ook over structuur, over wie zichtbaar is en wie niet.” 

Samen vonden Joni en Christopher in die gedeelde zoektocht en frustratie een gemeenschappelijke missie. Hun persoonlijke trajecten, gekenmerkt door passie voor muziek — maar ook door momenten van vervreemding en gebrek aan representatie — vormden de voedingsbodem voor wat later Asian Persuasion zou worden: een platform dat ruimte wil creëren voor Aziatische artiesten. ​“We creëerden wat we zelf nodig hadden toen we jonger waren”, aldus Joni. 

De coronapandemie betekende een kantelpunt. Wereldwijd en ook in België nam anti-Aziatisch racisme zichtbaar toe. Voor Joni was dit een moment van bewustwording en urgentie. ​“Toen besloot ik: oké, we moeten hier iets aan doen”, zegt ze. ​“We zijn stil, we zijn onzichtbaar, en dat wordt vaak gezien alsof er geen probleem is. Maar dat is niet zo.” Over het algemeen leeft racisme binnen de Aziatische gemeenschap onder de radar. Er wordt weinig over gesproken, zeker niet in de eerste generatie, waar overleven, werken en stabiliteit prioriteit krijgen. Dat leidt tot een verschil in beleving tussen generaties. ​“Mijn ouders hebben geleerd om niet te klagen en vooral hard te werken”, zegt Joni. ​“Maar als tweede generatie voel je die dingen wél, je merkt dat je anders behandeld wordt. Alleen hebben we daar vaak geen taal voor.” 

Concepten zoals white proximity, het idee dat sommige Aziatische mensen dichter bij de witte norm staan, en het stereotype van de model minority, ofwel modelminderheid, spelen een belangrijke rol in de manier waarop racisme wordt beleefd en benoemd. Ze creëren het beeld dat Aziatische gemeenschappen succesvol en probleemloos geïntegreerd zijn, waardoor discriminatie minder erkend wordt. ​“Er wordt vaak gedacht: jullie doen het toch goed, dus waar klagen jullie over? Maar dat maakt dat onze ervaringen minder serieus genomen worden”, zegt ze. ​“Je voelt dat er iets wringt, maar het wordt niet benoemd.” 

In 2022 kwam er een kans om hier iets tegenover te zetten via een open call van de Zomerfabriek in Antwerpen. De Zomerfabriek zocht projecten die minder gehoorde stemmen zichtbaar maakten. Het idee: een showcase met uitsluitend artiesten met Aziatische wortels. Wat begon als een praktisch project, maakte meteen een structureel probleem zichtbaar. Het bleek verrassend moeilijk om artiesten te vinden. Niet omdat ze er niet waren, maar omdat ze vaak geïsoleerd werkten en weinig verbonden waren met bestaande netwerken of instituten. ​“Ik besefte dat ik bijna niemand kende die professioneel met muziek bezig was”, vertelt Joni. ​“Dat zegt eigenlijk alles over hoe onzichtbaar we zijn in het veld.” Het zoeken naar artiesten was daardoor een proces van lange adem: contacten leggen, via via zoeken, mensen overtuigen dat hun werk een plek verdiende op een podium. ​“Veel mensen hadden wel interesse, maar voelden zich niet klaar of dachten dat ze niet in dat circuit thuishoorden. Dat gebrek aan zelfvertrouwen komt ook omdat je jezelf nooit gerepresenteerd ziet.” 

De showcase zelf was een succes: de zaal zat vol en de sfeer was warm en enthousiast. Toch kwam er meteen een nieuwe, confronterende vraag naar boven: waar was het Aziatische publiek? ​“De zaal zat vol, maar we zagen weinig mensen uit de gemeenschap zelf”, herinnert Joni zich. ​“En toen beseften we: het gaat niet alleen over artiesten zichtbaar maken, maar ook over publiek bereiken.” 

Die vaststelling legde een dieperliggend probleem bloot: de afstand tussen culturele instellingen en de Aziatische gemeenschappen. Veel mensen vinden simpelweg de weg niet naar cultuurhuizen, of voelen zich er niet aangesproken of welkom. ​“Als je nooit mensen ziet die op jou lijken op een podium of in de communicatie, waarom zou je dan denken dat die plek voor jou is?”, zegt Joni. ​“Je moet je ergens eerst in kunnen herkennen voor je de stap zet.” Daarnaast spelen ook culturele factoren mee: onder andere het feit dat kunst binnen veel diaspora-contexten eerder deel uitmaakt van het sociale leven dan van een professioneel circuit. Eten, ontmoeting en familie spelen vaak een grotere rol in culturele beleving. 

Tegelijk ervaren culturele centra de Aziatische gemeenschap vaak als een ​‘moeilijk bereikbare doelgroep’. De vraag klinkt steevast: hoe trekken we meer divers publiek aan? Maar volgens Joni begint dat bij een omgekeerde beweging. ​“Je kan niet verwachten dat mensen vanzelf naar je toekomen”, zegt ze. ​“Je moet zelf naar buiten gaan. In het begin wisten wij ook niet hoe we mensen konden bereiken. Je moet aanwezig zijn waar de gemeenschap al samenkomt.” 

Dat betekent concreet: affiches ophangen in plekken waar mensen elkaar ontmoeten, zoals Aziatische supermarkten, carwashes of restaurants. Samenwerkingen aangaan met kerkgemeenschappen — veel Filipijnse families bijvoorbeeld vinden elkaar in de kerk. Of partnerschappen opzetten met initiatieven als Asian Persuasion, die al een vertrouwensband hebben opgebouwd. Volgens Joni kijken veel organisaties nog te veel ​“vanuit hun ivoren toren, die erg westers georiënteerd is”. 

De showcase in de Zomerfabriek was een experiment. Er zat geen lange-termijnplan achter. De echte doorstart kwam er na een pijnlijke ervaring met een festivalorganisator die weinig respect toonde voor zowel artiesten als culturen. Joni en Christopher werden gevraagd om de culturele programmatie te verzorgen voor een Aziatisch festival en investeerden daar veel tijd, zorg en energie in. Hun voorstel vertrok vanuit artistieke kwaliteit en inhoud, maar werd uiteindelijk grotendeels aan de kant geschoven. De acts zouden volgens de organisator ​“te saai” zijn. Ze werden vervangen door stereotype programmatie en exotiserende beelden die vooral inspeelden op oppervlakkig spektakel. 

Die ervaring werkte als een katalysator. Voor Joni en Christopher werd het duidelijk dat het anders moest: met respect voor de artiest, met context voor het publiek en met artistieke integriteit als uitgangspunten. In 2024 werd Asian Persuasion officieel een organisatie. 

Het eerste eigen evenement in De Centrale was meteen uitverkocht en bevestigde dat er nood was aan zo’n platform. Toch bleef dezelfde fundamentele vraag terugkomen: hoe bereik je de Aziatische gemeenschappen zelf? Joni en Christopher kozen er bewust voor om niet alleen op klassieke communicatiekanalen te vertrouwen, maar om hun netwerk actief uit te bouwen. Via hun website lanceerden ze een open call om Aziatische artiesten te vinden, maar daar bleef het niet bij. Ze trokken eropuit, legden persoonlijke contacten, investeerden in ontmoetingen, gesprekken en langdurige relaties. Hun aanpak is uitgesproken relationeel: vertrouwen opbouwen staat centraal. 

Die methode bleek cruciaal. Door letterlijk ​“het veld in te gaan” groeide het netwerk organisch en kreeg het initiatief steeds meer draagvlak. Het resultaat werd duidelijk tijdens een evenement in Arenberg in 2025, waar het publiek voor het eerst grotendeels uit mensen met Aziatische roots bestond. 

Het toont hoe cultuurparticipatie niet vanzelf ontstaat, maar afhankelijk is van vertrouwen, herkenning en actieve outreach. Vanuit die praktijk ontwikkelde zich ook een uitgesproken cultuursensitieve benadering: het besef dat ​“de Aziatische gemeenschap” geen homogene groep is, dat elke context een eigen manier van benaderen vraagt, en dat factoren zoals taal, religie en migratiegeschiedenis een grote rol spelen. Zo bleek de Chinese gemeenschap bijvoorbeeld minder makkelijk rechtstreeks te bereiken door taalbarrières en andere communicatiestijlen. Vertrouwen ontstond pas via een sleutelfiguur of brugpersoon binnen de gemeenschap. 

De kern van Asian Persuasion ligt in het creëren van ruimte — artistiek, sociaal en emotioneel — voor mensen met Aziatische roots. Hun doelstellingen zijn meervoudig maar nauw met elkaar verweven: meer representatie in de kunsten, het versterken van gemeenschappen, en het stimuleren van dialoog over racisme en stereotypering. 

Kunst en cultuur worden daarbij bewust ingezet als middel om het gesprek te openen. Muziek en podiumkunsten fungeren als een plek waar persoonlijke verhalen, migratiegeschiedenissen en culturele invloeden zichtbaar mogen worden, zonder zich te moeten aanpassen aan dominante verwachtingen. 

Een tweede belangrijke doelstelling is het verbinden van verschillende Aziatische gemeenschappen onderling én met het bredere publiek. Door ontmoeting centraal te stellen, willen Joni en Christopher wederzijds begrip creëren en bruggen bouwen tussen werelden die vaak naast elkaar bestaan, maar elkaar zelden echt kruisen. 

Tegelijk willen ze via kunst structurele drempels in het culturele veld benoemen en bespreekbaar maken. Hun werking gaat daarom verder dan louter artistieke programmatie: ze positioneren zich ook als een stem in gesprekken over inclusie, burgerschap en samenleven in superdiverse steden. 

Die doelstellingen vertalen zich in een duidelijke manier van werken. Programmatie gebeurt nooit los van context. Elk optreden wordt ingebed in verhalen, achtergronden en gesprekken die het publiek uitnodigen om verder te kijken dan het artistieke product alleen. Christopher verwoordt het zo: ​“We tonen artiesten nooit zonder hun achtergrond en hun verhaal. Dat is essentieel, want zo zie je ook welke drempels ze hebben moeten overwinnen.” 

Door die verhalen zichtbaar te maken, wordt niet alleen talent getoond, maar ook de realiteit van uitsluiting en discriminatie. Kunst wordt zo een ingang om maatschappelijke structuren te begrijpen, zonder dat het belerend wordt. 

Naast artistieke programmatie organiseert Asian Persuasion ook gesprekken en panels, onder meer in samenwerking met Kif Kif en Curieus. Deze activiteiten maken deel uit van een bredere strategie waarin kunst fungeert als startpunt voor maatschappelijke dialoog. 

De ambities van Asian Persuasion reiken verder dan hun huidige werking. Ze dromen van nieuwe partnerschappen, grotere evenementen en een sterker internationaal netwerk. Tegelijk zouden ze graag investeren in projecten die verhalen verdiepen, zoals een podcast, een boek en een festival. Het netwerk dat zich rond Asian Persuasion heeft gevormd, werkt ook door in Joni’s persoonlijke muziekproject. Op haar nieuwe album zal ze Aziatische invloeden verweven en samenwerken met artiesten uit dat netwerk. 

De rode draad in al die plannen is duidelijk: het gaat niet alleen om zichtbaarheid, maar ook om duurzame verandering. Hun uiteindelijke doel is een kunstenveld waarin diversiteit geen tijdelijk project of aparte categorie meer is, maar een vanzelfsprekend uitgangspunt. 

Daarnaast zien ze kunst en cultuur als instrumenten voor sociale transformatie. Door ruimte te maken voor verhalen die te lang onzichtbaar waren, creëren ze niet alleen artistieke kansen, maar versterken ze ook wederzijds begrip en duurzame verbinding.