In memoriam Heidi Moyson (1982-2025)

Heidi studeerde musicologie aan de KU Leuven. Vooraleer ze in 2008 carrière maakte in de erfgoedsector was ze als monitor verbonden aan de afdeling Musicologie van de universiteit en nam ze verscheidene onderwijsopdrachten aan in het secundair onderwijs en het DKO. Ze was ook enige tijd verbonden aan het Koninklijk Conservatorium Antwerpen en aan het Concertgebouw Brugge.

In 2008 startte Heidi bij Resonant, het expertisecentrum voor muziekerfgoed, met een tijdelijke opdracht: ze bracht op verzoek van de Vlaamse overheid de muzikale topstukken in kaart. Vanuit die tijdelijk opdracht werd ze vaste medewerker van Resonant én vaste waarde in de erfgoedsector. Als geen ander maakte ze zich de methodieken van de erfgoedwereld eigen om die op een adequate manier in te zetten voor muziekerfgoed, voor muzikanten en voor muziekorganisaties.

Zij kunnen allen getuigen van haar kennis, haar klare kijk en haar grenzeloze inzet. Voor Resonant schreef ze al gauw tal van handleidingen en artikels die tot op vandaag gebruikt worden als bron of richtlijn. Ze werkte mee aan Achter de muziek aan (2010), een status quaestionis van het muziekerfgoed en muziekerfgoedbeleid in Vlaanderen en Nederland, ze schreef Zorg dragen voor je archief – een leidraad voor beiaardiers (2012), droeg bij aan de brochure Archiefzorg voor componisten (2012). In 2018 verscheen het Doeboek muzikaal erfgoed, een ​‘getrapte’ handleiding voor erfgoedzorg die tegemoetkomt aan ieders mogelijkheden. Bij deze publicatie was Heidi de drijvende kracht. Ook de bezoekers van de websites van Resonant en later CEMPER konden genieten van Heidi’s kennis: haar artikel over Discogs als inventaris voor muziekcollecties is al jaren met stip het meest gelezen artikel van onze website.

Heidi begeleidde tal van onderzoeksopdrachten en focuste zich hierbij onder meer op hafabra (ze was zelf jarenlang actief in een harmonie) en jazz. Als experte in Belgisch jazzerfgoed begeleidde ze de gemeente Heist-op-den-Berg in het beheer van de Collectie Juul Anthonissen.

Bij CEMPER nam Heidi de thema’s erfgoedregistratie en de digitale strategie op zich, gaf ze met de collega’s vorm aan de bronnengids voor podiumerfgoed en zorgde voor de integratie van Muziekbank Vlaanderen in Archiefbank (Archiefpunt).

Met Heidi verliezen we een collega wier kennis zowel breed als diep ging, iemand die zowel generalist als specialist was, iemand met een uitzonderlijk grote kennis over zowat alle domeinen van erfgoedzorg. Als oudere, ervaren collega’s haar consulteerden, was dat nooit tevergeefs. Jongere collega’s konden zich moeilijk een meer beslagen, vriendelijke en geduldige gids dan zij in de erfgoedwereld wensen. Het professioneel parcours dat ze afgelegd heeft in haar te vroeg beëindigd leven, is indrukwekkend. Door haar bescheidenheid (soms te groot) leek het of ze onrecht deed aan haar verdiensten, haar kennis en inzichten. Een parcours als het hare had anderen misschien op het spoor kunnen zetten van ijdelheid, maar bij Heidi was daarvan geen sprake. Nooit stak ze zich weg om verantwoordelijkheid op te nemen, om zich te engageren.

Wie haar kende, zal zich ongetwijfeld haar zachte, aangename stem (een echte radiostem!) herinneren. Een stem die veel van haar karakter weerspiegelde. Aangenaam en zacht, maar met een achterliggende kracht. Als ze een punt had over het reilen en zeilen in de erfgoedwereld, kon ze dat vriendelijk maar kordaat duidelijk maken aan derden. Binnenskamers onder collega’s gebeurde dat zelfs met de nodige stemverheffing – een karaktertrek waardoor we haar nog meer apprecieerden, want engagement kan niet zonder emotie.

Het snelle ziekteverloop heeft ons allen verrast. Ieder van ons heeft haar gekend als een aimabele en zeer gewaardeerde collega. Voor sommigen was dat meer dan tien jaar, voor anderen slechts enkele maanden, voor iedereen veel te kort.